چیرۆکه‌کان


لە ئاسمان نزمتر

کوتی؛ “برۆ… مەیتەکەی بێنەوە. هەر لێرە، لە حەوشەکەی خۆمان دەیشارینەوە. کەس نازانێ” کوتم؛ “چۆن کەس نازانێ، دار و دیوار بووە بە چاو. لێیگەڕێ دایە، خۆ ئەو قەت نەیزانی حەسانەوە چییە! دەبا هەر لەو شوێنەی بەخاکیان سپاردووە، ئارام بگرێ.” دەستی گرتم و بەو چاوە کزانەی وەها لە چاوەکانم راما کە لە تاوی دڵم وەک گەڵای دارەکانی حەوشەکەمان هەڵوەری.


 

کچە چاوهەنگوینییەکە

کە گەڕایەوە بۆ ماڵی باوکی، بۆکڕووز و بۆنی سووتانێکی لەگەڵ خۆیدا هێنا کە تا ئەم ساڵانەش هەرکەسێک بەم گەڕەکەدا تێدەپەڕی دەیگووت؛ “ماڵی کێ بوو سووتا؟” دوارۆژەکانی کۆتایی خۆێندنی ساڵ، مامۆستاکان خۆمانەتر و کراوەتر دەبوون و، نێوانیان لەگەڵ ئێمەشدا گەرمتر.


 

سێوەکانی هەڵوەرین!

هەموومان لە بێدەنگی دا و لەبن نمە نمی ئەو بارانە پاییزییەوە سەیری کابرای دوکەڵمان دەکرد. دایکم وشک هەڵاتبوو. هەستم دەکرد ئێستا بیر لەو هەمووە فرمێسکانەی دەکاتەوە کە بەسەر ئەم خاکەدا رشتبووی. ئیتر دڵە گەورەکەی شکا! کاس ببوو. بە بێ جووڵە لەو گۆڕە راما بوو کە ئیتر بەردە سپییەکانی لەسەر نەماون.

درێژەی چیرۆک


ئاودیوبوون

به‌ ده‌م گریانه‌وه‌ سه‌یری چاوه‌سووره‌کانی یه‌کترمان ده‌کرد و به‌ تاسه‌وه‌ له‌ چاوی یه‌کتر دا له‌ مانای جێی به‌تاڵی په‌روانه‌ ده‌گه‌راین. په‌روانه‌ رۆی. په‌روانه‌ هه‌موو بازنه‌کانی پێکه‌وه‌بوونی کردبۆوه‌ و له‌ تارمایی غوربه‌تدا ون ببوو. بۆ به‌یانی که‌ له‌خه‌و هه‌ستاین، هه‌ر یه‌که‌و نۆره‌ نۆره‌ خه‌ونه‌کانی خۆمان ده‌گێرایه‌وه‌ …

درێژه‌ی چیرۆک


داڵغه‌ی پاسارییه‌ک

خوایه‌ گیان فرمێسکی دروست کرد تا خه‌ڵک بزانن مرۆڤ ئه‌گریت. ئه‌ی له‌ دایکم! ئه‌گه‌ر ئه‌و فرمێسکه‌ ده‌نک کریستاڵییانه‌ی تۆ نه‌بوایه‌، کێ ده‌یزانی به‌دیار منه‌وه‌ داده‌نیشتیت و ده‌گریای. ها پێم بڵی بزانم، کێ ده‌یزانی؟ ئه‌گه‌ر ئه‌و ده‌نکه‌ فرمێسکانه‌ نه‌بوونایه‌، خه‌ڵك چیان ده‌وت؟


خه‌وزڕان

سه‌راپام له‌ ئاره‌قه‌دا خووسابوو، که‌ خۆم له‌ باوه‌شی دایکمدا بینییه‌وه‌. سه‌رم به‌ سینگییه‌وه‌ نابوو. بیرم ده‌هاته‌وه‌ که‌ شه‌وانێکی زۆر هه‌ر له‌و باوه‌شه‌ گه‌رمه‌یدا به‌خه‌به‌ر ئه‌مامه‌وه‌. ئه‌و کات خه‌وم ئه‌هات، به‌ڵام حه‌زم ئه‌کرد نه‌خه‌وم و بزانم دایکم تا که‌ی من له‌ باوه‌شیدا رائه‌ژێنێ.


زه‌رده‌په‌ڕان

په‌نجه‌ره‌ی ژووره‌که‌م به‌ره‌و رۆژئاوا ده‌روانێ. ئێواران ئه‌و کاتانه‌ی تیشکی زه‌رده‌په‌ڕ به‌ره‌به‌ره‌ روناکایی ژووره‌که‌م به‌ره‌و ره‌نگێکی مه‌یله‌و نارنجی ده‌باته‌وه‌، د‌ڵم داده‌گیرێ. ئه‌م دڵته‌نگییه ‌زۆر له‌مێژ نییه ‌که ‌داڵده‌م ده‌دات. ره‌نگه‌ چه‌ند مانگیک بێ، به‌ڵام له‌م چه‌ند مانگه‌دا، گشت ئێواره‌یه‌ک هه‌ست به‌ دڵته‌نگی ده‌که‌م.

وەڵامێک بنووسە

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / گۆڕین )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / گۆڕین )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / گۆڕین )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / گۆڕین )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

سەرەوە ↑

%d هاوشێوەی ئەم بلۆگەرانە: